219 و فرمود ( ع ) : هر كه براى دنيا غمگين گردد ، بر قضاى خداوندى خشم گرفته است و هر كه از مصيبتى كه به او رسيده ، شكايت كند ، از پروردگارش شكايت كرده و هر كه نزد توانگرى رود و به سبب مالش فروتنى كند ، دو ثلث دينش از دستش رفته است و هر كه قرآن خواند و مرد و به جهنم رفت ، آيات خدا را استهزا مىكرده است و هر كه دلش شيفتهء دنياست ، سه چيز بر قلبش چيرگى دارد : اندوهى كه از او دست بر ندارد و حرصى كه رهايش نكند و آرزويى كه به او نرسد . 220 و فرمود ( ع ) : قناعت ، گونه اى پادشاهى است و حسن خلق ، گونه اى نعمت است . 221 هنگامى كه از او در بارهء اين سخن خداى عز و جل پرسيدند : فلنحبينه حياة طيبة « زندگى خوش و پاكيزه اى به او خواهيم داد » ( 1 ) فرمود : اين زندگى خوش و پاكيزه قناعت است . 222 و فرمود ( ع ) : با مردم فراخ روزى شراكت كنيد ، زيرا توانگرى را سزاوارتر و نيكبختى را شايسته ترند .

--> ( 1 ) . سورهء 16 ، آيهء 97 .